ပတ်တရောင် အက်ဆေး

(၁)

လွန်ခဲ့သောသုံးလခန့်က ဖြစ်သည်။ ညဦးပိုင်း ထိုင်နေကျ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် ရောက်တော့ ချိန်းထားသည့် သူငယ်ချင်းများက မရောက်သေး၊ အတွင်းဘက် ဝိုင်းများတွင် လူပြည့်နေသည်၊ အပြင်ဘက် သစ်ပင် အောက်တွင် ခုံတန်းရှည်နှင့် ကျွန်တော်တို့က vip ဟု နာမည်ပေးထားသည့် စားပွဲတစ်ဝိုင်းသာ ကံကောင်းစွာ လူလွတ်၍ နေသည်။ ခါတိုင်းနေ့များ ဆိုလျင် ထိုဝိုင်းတွင် လူပြတ်သည် မရှိ၊ လေညှင်းခံရင်း လွတ်လပ်စွာ ထိုင်၍ ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Continue Reading

အရှေ့မြောက်သို့ မိုင်ခုနှစ်ဆယ်

(၁)

ဝသန်မိုးကာလ ဖြစ်၍ တခြားသော အရပ်များတွင် အေးချမ်း စိုစွတ်ကောင်း စိုစွတ်နေမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ပဇ္ဖုန်နတ်သား၏ အကျီစားခံ သည်နယ်မြေ တွင်တော့ လမ်းမ ကြီးငယ်များနှင့် မြင်မြင်သမျှ အရာရာတိုင်းကို သွေ့ခြောက်မှုက ကြီးစိုးလျက် ရှိသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ လေအဝှေ့တွင် လမ်းမပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များနှင့် အမှိုက်များက ခပ်ကြမ်းကြမ်း ကခုံတတ်သေး၏။ သူရိယ နေမင်းကြီးကလည်း သည်ဝန်းကျင်ကိုမှ အချစ်ပိုကာ အပူတွေ ပိုနေရော့သလား ထင်ချင်စရာ။

(၂)

သီရိမန္တလာ အဝေးပြေးကားဝင်း အတွင်းတွင်တော့ ဝမ်းရေးမှလွဲ၍ ဘာကိုမှ အမှုမထားနိုင် အားသော ခေါင်းရွက်ဈေးသည်များ၊ ဂျာနယ် လက်ပွေ့အရောင်းသမားများ၊ ကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်ကြမ်းသမားများ၊ အကြောင်းကြီးငယ် အမျိုးမျိုးဖြင့် ခရီးသွားမည့်သူများ၊ ခရီးသွားများကို အော်ဟစ်ခေါ်ငင်နေသော ကားစပယ်ယာတို့၏ အသံများ၊ ဝင်လာလိုက် ထွက်သွားလိုက်ဖြင့် ကားကြီးကားငယ်များ စသည်ဖြင့် ဆူညံ၊ ရှုပ်ထွေး၊ စည်ကားလျက်။

Continue Reading

တက်ထောင်ချင်သော လက်များ

အက်ဆေးများကို ကျွန်တော် တရှိုက်မတ်မတ် ဖတ်ဖြစ်နေသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့်ဆီတွင် စိတ်ကူးချိုချိုမှ ထုတ်သော အက်ဆေးတစ်ရာ့တစ် အပါအဝင် တခြားသော အက်ဆေးစာအုပ်လေး များလည်း ရှိသည်။ ဇာတ်လမ်း ဇာတ်ကွက်တွေနဲ့ ရှည်ရှည်ဝေးဝေးတွေကို စိတ်မဝင်စား တတ်တော့သည့်နောက်၊ “Non-Fiction”ဟု ခေါ်သော ဝတ္ထုမဟုတ်သည့် စာအမျိုးအစားများ ထဲတွင် ကျွန်တော့် အာရုံကို အဖမ်းစားနိုင်ဆုံးမှာ အဆိုပါ အက်ဆေးလေးများပင် ဖြစ်သည်။ အက်ဆေးများက ပေးသော ဘဝအမြင် (message) များ အပေါ်၌ ကျွန်တော် ရင်ခုန်သည်။

Continue Reading

နေ့လည်နေ့ခင်း အပျင်းပြေ ရန်ဖြစ်ခြင်း

“အစ်မကြီး မနက်က ကော်ဖီဝယ်တာ နို့ဆီပါ ထည့်သွားတယ်ဆို”
“တစ်ပေါက် နှစ်ပေါက်လောက်ပါအေ၊ ညည်းကလည်း”
“ဟင်… နို့ဆီပါရင် နို့ဆီဖိုးပါ ပေးရမှာပေါ့၊ နို့ဆီလိုချင်ရင် တစ်ခွက် သတ်သတ်ဝယ်ပေါ့”
“ဒါဆိုလည်း ငါ ပိုက်ဆံပေးမယ်အေ”
“ငါ့အလှည့်ရောက်လို့ကတော့ တွေ့မယ်၊ ငါ့ဂွင်ထဲရောက်ရင်တော့ နာပြီမှတ်”
“အောင်မာ၊ ခင်ဗျားဂွင်ထဲရောက်ရအောင် ကျွန်တော်က မဟုတ်တာ လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူး”
“အေးပါ အေးပါ တစ်ကွေ့တော့ တွေ့မှာပါ၊ ကောင်မက သူ့ဟာကျ သိတတ်နေလိုက်တာ”

*******************

ထိုကဲ့သို့ တစ်ယောက်တစ်ခွန်း အခြေအတင် ပြောဆိုနေကြသည်မှာ အသက်(၄၀)အရွယ်ရှိ လက်ဖက်ရည် ဆိုင်ပိုင်ရှင် မိန်းမဝဝကြီးနှင့် ဆိုင်နှင့် ဘေးချင်းကပ်အိမ်မှ အသက်(၅၀)ဝန်းကျင်အရွယ် ဝဝတုတ်တုတ်အဒေါ်ကြီး တို့ဖြစ်သည်။ အသက်ငါးဆယ်အရွယ် အဒေါ်ကြီးမှာ ဝလွန်းသဖြင့် လှေကားထစ်တစ်ထစ် နှစ်ထစ်ကိုပင် ဒူးကို လက်ထောက်၍ တက်ရဆင်းရသည်။ အထက်ပါအတိုင်း အပြန်အလှန် ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့်ပင် လက်ဖက်ရည် ဖျော်သည့် နေရာသို့သွား၍ လက်ဖက်ရည်ဝယ်ခြင်း၊ ကောင်တာသို့ ပြန်လာကာ လက်ဖက်ရည်ဖိုးပေးခြင်းများ လုပ်နေသလို၊ အသက်လေးဆယ်အရွယ် ဆိုင်ရှင်ဒေါ်ဝဝကြီးမှာလည်း ကောင်တာထိုင်ရင်း ငွေရေတွက်ခြင်း၊ လက်ထဲက ဖုန်းဟန်းဆက်ကို ကလိခြင်း များ ပြုလုပ်လျက်ရှိသည်။

Continue Reading

ကံကောင်းခြင်း ကျိန်စာ

ထုံးစံအတိုင်း လဘက်ရည်တစ်ခွက် Red ruby တစ်လိပ်ဖြင့် ပိုနေသော အချိန်တို့ကို ဖြုန်းတီး ပစ်နေမိသော နေ့များစွာထဲမှ တစ်နေ့တွင် ဖြစ်သည်။

ကျွန်တော်ထိုင်နေသော ဆိုင်အတွင်းသို့ အသက်ငါးဆယ်ကျော် ခြောက်ဆယ် ဝန်းကျင်ရှိ လူကြီးနှစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်။ ပထမတွင်တော့ သူတစ်ပါးကိစ္စကို စိတ်မဝင်စားတတ်သော ဥာဉ်အတိုင်း ကိုယ့်လဘက်ရည်ကိုသာ အေးအေးလူလူ သောက်ရင်း ဖြတ်သွားဖြတ်လာတို့ကို အမှတ်မဲ့ ငေးကြည့်နေဖြစ်သည်။

ထိုစဉ် စိတ်ဝင်စားစရာ စကားသံတစ်ခုက နားထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

“အောက်စ်ဖို့ တက္ကသိုလ်က ဘောဂဗေဒပါမောက္ခ ကိုလ်လီယာရဲ့ “the button billion” ဆိုတဲ့စာအုပ်ကို မင်းဖတ်ဖူးလား”

“ဟင့်အင်း၊ မူရင်း စာအုပ်ကိုတော့ မဖတ်ဖူးဘူးကွ၊ ဒါပေမယ့် ကျော်ဝင်းတို့ထုတ်တဲ့ the waves မဂ္ဂဇင်း၊ နိုဝင်ဘာ ၂၀၀၉ မှာတော့ အဲဒီစာအုပ်ကို မိတ်ဆက်သဘောမျိုး ရေးထားတာ ဖတ်ဖူးတယ်၊ အဲဒီထဲက အချက် လေးချက်ကတော့ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲကွာ”

Continue Reading