အတ္တကို အသံထွက်ဖတ်ကြည့်ခြင်း

တစ်ချို့က လမ်းမတွေပေါ်မှာ
တစ်ချို့က အဲယားကွန်းခန်းထဲမှာ
တစ်ချို့က ကွန်ပျူတာဖန်သားပြင်ပေါ်မှာ
လားရာတစ်ခုကို ကိုယ်စီရှာဖွေလို့
မိုက်တွင်းတူးတဲ့ ဂေါ်ပြားသံတွေလည်း
ဆူလို့ ညံလို့ ။
အမှန်တရားဆိုတာ
ကိုယ့်အတွေးအခေါ်ထဲမှာရှိသတဲ့
ငါ့အမှန်တရားကိုရော ဘယ်နားသွားထားရမလဲ
ဖြစ်ရပ်တိုင်းမှာ
ငါ့အသိဥာဏ်တွေ အမြဲနောက်ကျခဲ့ ။
ပေတံတစ်ချောင်းရဲ့အောက်မှာ
လူဖြစ်ရတာချင်း အတူတူ
အလင်းရောင်ဟာ
ကိုယ့်အတွက်မှ နည်းလွန်းသတဲ့လား ။
တစ်ချို့တွေရဲ့ ကိုယ်ရည်သွေးတီးလုံးသံတွေ ကြားရတိုင်း
ကိုယ့်အသံတွေ ပိုလို့တိုးတိုးသွားခဲ့ပေါ့ ။
လိုချင်တာက
အောင်မြင်ကျော်ကြားတဲ့ နာမည်တစ်ခုလား
အေးစုမွန်ရဲ့ အနမ်းလား
တိုက်ခန်း၊ ဟန်းဖုန်း၊ ကား၊ နိုဘယ်ဆု၊ မြစ်တစ်စင်း၊ ငါးမျှားချိတ်တစ်ခု
တစ်လျှောက်လုံး မှုန်ဝါးခဲ့ ။
နှုတ်မဆက်ပဲ ရောက်လာတဲ့လောကဓံတွေကို
ဒီအတိုင်း ငေးကြည့်နေရုံပါ ။
ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မသိဘူး
ခင်ဗျား လူတော်တစ်ယောက်ပဲ
ကျွန်တော်က အပေါစားအောင်မြင်မှုကိုတောင် မရှာဖွေနိုင်တဲ့
အညံ့စား ကောင်တစ်ယောက်ပါ ။
ကဗျာဆရာ ပိုင်စိုးဝေရဲ့ စကားနဲ့ပြောရရင်
ဘဝမှာ
“ ချရေးလို့ မရတဲ့ ဝါကျတိုင်းဟာ
အဆိုးဝါးဆုံး ကျိန်စာတွေပဲ” ပေါ့ ။
စိတ်ကို အာသာဖြေဖို့တောင်
စကားလုံးတွေက မိုးလိုခေါင်နေလိုက်တာများ ။